Van veraf bekeken
door onze voorzitter .
Dit is geen verdrietig moment. We zijn verdrietig, maar het is niet verdrietig. Ik zal het u uitleggen.
Laten we het eens van veraf bekijken. Of beter nog, laten we veraf eens proberen te bekijken. Veraf is lang geleden of de verre toekomst. Veraf is bijvoorbeeld 2008 jaar geleden. Veraf is zeker ook
God, die was er altijd al en zal er altijd zijn, en ‘altijd’ is het verst-af.
En als we zo veraf zijn kunnen we terug gaan kijken. En dan zien we bijvoorbeeld 75 jaar, we zien een prachtig gebouw. Iemand, een architect, zeg Roodenburgh, heeft daar lang over nagedacht, over hoe ziet ‘kerk’ eruit. Het resultaat ziet u, je kunt het aanraken, erin zitten, luisteren, spreken, zingen, samen zijn etc. En het is mooi, goed ontworpen, in een belangrijke periode in de architectuurgeschiedenis. Het is een mijlpaal, een voorbeeld van het beste dat de Amsterdamse School kon voortbrengen.
En wat zien we nog meer, we zien tegelijkertijd ook 10 jaar. 10 jaar lang hebben twee groepen mensen die ongeveer hetzelfde dachten en vonden, heel succesvol hun gedachten onder één noemer weten te brengen. Ze noemden het Vrijburg en voelden dat het goed was. En net zo goed als ze weten dat het gevoel ergens vandaan komt, weten ze ook dat het gevoel ergens heen gaat. 10 jaar is slechts de basis voor meer. Hoeveel meer? Het dalend aantal ledenmeer of het stijgend vertrouwen in ons geloof-meer? Het eerste ‘meer’ weten we wel ongeveer, dat duurt nog ongeveer 9 jaar, dan moet het licht uit. Het tweede meer weten we niet en juist daarom geloven we daar dus in. En de basis, het Vrijburg zijn, is heel sterk en dat maakt de toekomst ook zo de moeite waard, dat weten we donders goed met z’n allen.
En dan zien we ineens nog iets. We zien 59 jaar. Geen mooi rond getal zoals 75 of 10. Dat is ook niet zo gek want die 59 was eigenlijk ook nog niet af. Maar die 59 jaren blijken de cruciale, verbindende factor tussen de 75 en de 10 jaar. Het gaat hier om de Blaauwdruk. De Blaauwdruk voor het invulling geven aan een Remonstrantse gemeente in Amsterdam en de Blaauwdruk voor het innovatieve initiatief tot het oprichten van Vrijburg. U las natuurlijk al dat Blaauwdruk met een hoofdletter en twee a’s is geschreven.
En zo zijn we ineens heel dichtbij gekomen. Onze beleving is ineens uit te drukken in dagen en heel helder voor de geest te halen: de Nieuwe Rem, Vrijburg en Johan. Het is dus heel makkelijk om verschillende noties van tijd in elkaar op te laten gaan, in elkaar over te zien vloeien. Eén te zien worden. Ik krijg zelfs het gevoel dat je een glimp van veraf kunt zien, een glimp van God. En wat zie ik, God heeft helemaal geen lange witte baard, nee, hij ziet er een beetje uit als een prachtig kerkgebouw, nog maar 75 jaar oud en nu al eeuwig schitterend. En dat groepje mensen dat het aandurft elkaar te herkennen en voortaan samen verder te gaan, ook eigenlijk typisch God. Ja, zelfs in een mens, in Johan, die met veel passie onvoorwaardelijke wilskracht zelf een Blaauwdruk voor verder leven is, in hem staat het duidelijk geschreven, met grote graffiti letters:
God was here!
Ja mensen, van dichtbij ben ik inderdaad verdrietig, maar van veraf ben ik toch heel gelukkig dat ik drie keer een schitterende glimp met u heb mogen delen vandaag.