10 jaar Vrijburg
door Sara Dondorp
Tien jaar geleden, toen Vrijburg begon, was ik hier bureausecretaresse. Achteraf
een prachtige plek om het allemaal mee te maken. Dicht bij ’t vuur, maar niet
eindverantwoordelijk.
Ik voelde me als een scheepsmaatje dat over de schouders van kapitein en stuurman mocht meekijken hoe het schip aan een nieuwe reis begon. Een ambitieuze reis op
volle zee. De woeste zee van de Amsterdamse culturele instellingen, met professionele
marketingstrategieën en grote namen op ’t programma. Zou dat relatief kleine bootje dat tien jaar geleden ‘Vrijburg’ werd gedoopt, op koers kunnen blijven?
Coos Huijsen werd als kapitein gevraagd. Maar we kunnen gerust stellen dat Johan Blaauw van tevoren al heel wat loodswerk had
verricht. Nog voor het schip ‘Vrijburg’ was gedoopt, had hij al een beeld van de koers die gevaren kon worden. En hij bleef als stuurman
betrokken. We missen hem allemaal, maar op een dag als vandaag is hij er voor mijn gevoel bij. Al was het maar omdat Vrijburg niet geworden was wat het nu is zonder zijn enthousiasme en volharding.
Een nieuw schip dat een nieuwe reis aanvaardt. Nee, een oud schip dat een nieuwe naam kreeg om mee op reis te gaan. Dat oude schip is vandaag óók jarig. 75 jaar. Als u omhoog kijkt kunt u ’t zien: we zitten in een schip op z’n kop. En op de oude foto’s in de fototentoonstelling kunt u ’t nog beter zien. Dat oude schip had al een naam. Of liever, de
mensen in het schip hadden samen een naam. Zij noemden zich: ‘Samenwerkingsverband van remonstranten en vrijzinnige hervormden’. Die naam was zo lang, dat mensen al in slaap vielen voordat je halverwege was. Met zo’n naam komt het schip in volle zee niet vooruit.
Het oude schip met de nieuwe naam voer uit, tien jaar geleden. Nieuw en spannend, dat was ‘t. Zo herinner ik ’t mij. Spanning, verwachting, vlinders in je buik. Ongetwijfeld heeft het enthousiasme van Johan Blaauw bijgedragen aan die vrolijke, verwachtingsvolle sfeer. Als ik aan hem denk, in die tijd, komt het beeld bij me op van een jonge hond met een nieuw speeltje. Èn van een visionair met een missie. Met een droom van een plek in de stad waar vrijdenkers en zoekers onderdak
zouden vinden. Die combinatie van kinderlijk enthousiasme en volwassen visie, maakte dat ik als scheepsmaatje in de reis ging geloven
.
Er stond iets leuks te gebeuren tien jaar geleden! En ik stond er middenin. Nog een andere vergelijking komt bij me op. Het gevoel van een achtjarig kind dat morgen jarig is. Spanning en verwachting. En natuurlijk cadeautjes. Het leukste cadeau bij de geboorte van Vrijburg was het nieuwe logo. Ik herinner me nog het spannende moment dat Jan en José Sevenster in de Van Hillekamer binnenkwamen met een map vol papieren. Heel geheimzinnig allemaal, want niemand mocht het logo zien vóór de opening van Vrijburg. Het had iets van een
samenzwering. Om daarbij betrokken te zijn was erg opwindend! Het nieuwe logo zou ook boven het maandblad komen te staan. ‘Samenspel’ werd ‘Vrijburg’. De drukproef van het eerste nummer was nog zonder kop, want het nieuwe logo mocht niet uitlekken. Bij het
openingsfeest – zeg maar de tewaterlating van het schip Vrijburg – mochten Tiny de Boer en ik het kersverse eerste nummer aan alle aanwezigen uitdelen. Met dat prachtige nieuwe blauwe logo op de voorpagina.
Het schip Vrijburg is nu tien jaar in de vaart. De woeste zee van Amsterdamse culturele instellingen is een beetje verlaten. We zijn aangekoerst op de wat kalmere binnenzee van Amsterdamse religieuze
gemeenschappen. Maar in die binnenzee mag Vrijburg zich gerust een vlaggenschip noemen. De afgelopen tien jaar heb ik in verschillende hoedanigheden met een aantal andere kerkelijke scheepjes mee
mogen varen. Overal is Vrijburg bekend. “Oh, daar gebeuren leuke dingen!” Er is in tien jaar veel gebeurd. Het schip heeft zich aan allerlei weersomstandigheden weten aan te passen. De afgelopen maanden leek het even of er bijna geen stuurlui meer over waren. Maar Vrijburg voer verder en ligt nog altijd op koers. Tien jaar geleden had ik als
scheepsmaatje nooit kunnen denken dat ik hier nu als een soort interim-stuurman zou staan. Voor mij persoonlijk is Vrijburg een schip vol verrassingen gebleken. Ik ben er van overtuigd dat de toekomst voor alle Vrijburgers nog mooie verrassingen in petto heeft!