Aan het water
door Dik Mook
In juni gaan de verschillende groepen van ons jeugdwerk traditiegetrouw een weekend weg. En al jaren is dat naar een eilandje in het Noord-Hollandse waterland bij Jisp.
Jisp
Zeilbootjes en kano?s staan tot onze beschikking, het water lokt om een duik in te nemen en het eiland zelf nodigt uit tot spelen en eindeloze discussies over de essentie van het leven.
Soms grappend, soms serieus haal ik dan wel eens de bekende waterverhalen uit de Bijbel aan, afhankelijk van de omstandigheden welke dat op dat moment zijn. Maar ook de dan al weer verlaten vogelnestjes lokken ons telkens weer uit te filosoferen over de zorgeloosheid van de dieren en het nutteloze zwoegen van de mens (zie Meditatie van juni 2005).
Het is natuurlijk ook niet voor niets, dat vaak een eerste liefde ontstaat op zo?n plek. De liefde is bij uitstek in staat de vogel te begrijpen, die niet zwoegt voor de toekomst maar genoeg heeft aan de dag van nu. Iedereen begrijpt natuurlijk, dat zorgeloos leven ook voor een dier niet weggelegd is, maar het gaat om het symbool. Zo is elk bijbelverhaal, net als de liefde, echt èn een symbool. En op zo?n basale plek, midden in de natuur begint een glimp van die essentie van het leven door te dringen, open voor elke tegenwerping en elke discussie.