Helpen
door Dik Mook
Het is al weer een tijd geleden, dat een van de jongeren in de kelder de anderen vroeg of zij hem wilden helpen. “Natuurlijk, zeg het maar”. Het hoge woord kwam er uit: “Ik wil dit jaar mijn eindexamen halen, maar ik rook zo veel weed / hash, dat het me zo nooit gaat lukken, ik kan me gewoon niet op mijn schoolwerk concentreren.” De reactie was stomme verslagenheid. A., de grote stoere gebruiker die menigeen liet meeroken met zijn stickies wil geholpen worden om te stoppen? En menigeen zag ik denken dat dat ook consequenties zou hebben voor zijn, haar gebruik van weed. Sommige niet-gebruikers mompelden wat instemmend maar het verlossende woord kwam van zijn mede gebruikers. “OK, we zullen je helpen. Zeg maar wat je wilt en niet wilt.” En na een gesprek over wensen en verlangens kwamen ze er samen uit. “We doen het niet meer waar A. bij is en we doen als hij er is andere leuke dingen.”
En natuurlijk lukte het soms ook niet om hem te helpen zoals hij dat wilde, maar vaak ook wel. En hij slaagde dat jaar.
Het is in dit voorbeeld al net zo als met helpen in het groot. Ze hadden ook een ingewikkeld plan kunnen bedenken met systemen en roosters en de professionele hulpverlening er bij kunnen halen waarmee ze hun verantwoordelijkheid hadden afgekocht. Nee, ze hebben zich solidair opgesteld en het probleem samen met de hulpvrager opgelost.
Kan je altijd solidair helpen? Hoe is dat dan met een Tsunami, moeten we er dan met zijn allen heen om solidair te kunnen helpen? Had onze kelderhulpvrager het niet gered als hij door de professionele hulpverlening was geholpen? Kan je nog wel professioneel helpen als daar geen solidariteit aan te pas komt? Kan je echt helpen met alleen geld geven?
Op zondag 18 november zal de dienst in het teken staan van helpen en na die dienst kan iedereen een stukje meebeleven van het bezoek dat de jongerengroep afgelopen zomer bracht aan een kindertehuis in Servië, waar de vraag over hulpverlenen en hoe, actueel was en is.
november 2007