Licht
door Dik Mook
Ik heb niets tegen de winter, maar als de dagen echt merkbaar langer worden in februari voelt het leven anders. Ik ervaar het langer worden van de dagen altijd als een soort cadeau en steeds weer als verrassing. In mijn verbeelding worden ook altijd eerst de dagen ’s avonds langer en dan pas de ochtenden. Kortgeleden las ik een artikel dat dat ook inderdaad zo is. Het verschil in de zonsopgang tijd tussen 1 en 31 januari is 25 minuten, terwijl dat voor de zonsondergang 45 minuten is!
Het heeft te maken met de schommeling van de aardas, maar ik kan het toch niet helemaal begrijpen hoe het precies komt... Een ding weet ik wel en dat is dat ik mijn dag anders beleef zo in februari. In maart breekt dat gevoel echt door, gaat de tijd anders tikken, klokken worden minder belangrijk. En dan in mei blijft het licht tot ’s avonds heel laat. En als ik heel laat thuis kom wordt het al licht. Slapen wordt minder belangrijk en er is meer energie in me. Dan is er licht in mezelf en wordt het verleden minder belangrijk. Nu is het licht en ik wil het delen met wie ik lief heb en met wie mij lief wil hebben.
Hiermee geeft de beleving van tijd, die steeds anders is door de verandering van licht, mij dus ook steeds een ander levensgevoel, levensritme. Ik leef anders in de winter en in de lente. Ik zie letterlijk meer in de lente en de zomer. En dat is natuurlijk niet zo gek als het langer licht is. Daglicht geeft ons weer uitzicht, we kunnen weer verder kijken dan ons lantaarntje schijnt. En we mogen er dus ook van genieten. Dat licht laadt ons op, geeft kracht meer aan te kunnen, meer te kunnen doen in dezelfde tijd. Laten we dat benutten.
maart 2008