Samenhang
door Dik Mook
Tijdens de krokusvakantie in Lennep 'Duitsland' deden we met de 12-15 jarigen een verwarrend spel. Er werden groepen van 5 mensen gevormd.
Ieder kreeg 10 blokjes in verschillende vormen en kleuren. Elke groep kreeg twee dobbelstenen. De opdracht was om per groep, samen een mooi figuur te maken, waarbij spreken verboden was. Aanvankelijk werd er 'keurig' om de beurt met de dobbelsteen gegooid, waarna ieder het aantal gegooide ogen, blokjes neerlegde. Maar al snel verdween deze (zelfgekozen) discipline en werden gelegde figuren gesaboteerd, werden er torentjes gebouwd waar de dobbelstenen in werden verwerkt, ging men niet meer om de beurt, zelfs de tafel als speelveld was niet meer heilig. Na een half uur spelen werd men het zat en waren er die afhaakten onder het motto 'wat een stom spel, zeg' en waren er mensen die de oplossing zagen in het opgeven van hun eigen ideeën en zich aanpasten aan 'een geheel' om zo snel mogelijk aan de opdracht te voldoen, 'maak een mooi figuur'. Op dat moment waren woorden ook echt niet meer nodig.
Je snapt dat er meer dan gewoon over werd nagepraat. Wat was ieders motivatie om te doen zoals ie deed. Waren de regels wel zo eenduidig en waarom, waarom dit allemaal? Het werd een filosofisch gesprek over waarheid, regels, macht en geloof en samenwerking dus, samenhang? het uiteindelijke doel van het spel. Iedereen verwacht iets anders van elkaar. De een ziet z'n kans om eens lekker te doen waar ie zin in heeft, te provoceren. De ander heeft behoefte aan leiding, regels om te kunnen spelen. Hoe ontstaat dan samenhang in het spel? Kan dat wel vanzelf ontstaan? En hoe is dat dan in 'het echie', het echte leven?
Duidelijk was geworden dat samenwerking nodig is om tot 'iets' te komen, àls je tenminste tot iets wilt komen; sommigen hebben zelfs daar geen behoefte aan. Bijbels gezien, in de opdracht van Jezus om tot een betere wereld te komen, zal er samenhang moeten zijn als bewijs voor het ongelijk van het recht van de sterkste. En wat zullen dan die bindende factoren zijn?
In Vrijburg, in de kelder en in de kerk, oefenen we ons in het gemeenschap zijn, in het elkaar niet laten vallen. Tijdens het spel hebben we dan ook nog een regel ontdekt, een regel die door de Franse pedagoog C. Freinet werd verwoord als 'het woord verdeelt, werk verenigt'.
Samenhang ontstaat in het weten wat ons te doen staat, niet door er over te praten.
Cement, samenhang, 24-uurs themadienst
Voor een korte impressie van deze themadienst zie pagina 28/29 mei 2005.