Schreeuw
door Dik Mook
Ik was kort geleden heel boos op iemand, omdat hij in mijn ogen zich niet had gehouden aan een afspraak. Ik schreeuwde omdat ik de indruk kreeg dat ik niet gehoord werd, omdat de persoon in kwestie steeds bleef herhalen dat het niet waar was wat ik zei, terwijl ik ervan overtuigd was dat mijn beschuldiging klopte. Uiteindelijk was ik blind om nog naar hem te luisteren en hij naar mij. Ik wist dat al toen ik nog schreeuwde, maar was zo opgefokt dat ik er niets meer aan kon doen; ik ging door. In deze schreeuwspiraal speelde de frustratie over een te grote werkdruk een belangrijke rol. Zelfs die was ik mij bewust, maar door de genoemde spiraal kwam ik daar ook niet meer uit.
Terwijl een schreeuw zo heerlijk kan opluchten als een ontlading, kan hij dus omslaan in een agressie genererende geweldsuitbarsting. Ik denk dat deze omslag plaatsvindt op het moment dat er weerstand tegen de schreeuw of boosheid geboden wordt. Weerstand roept altijd extra tegenkrachten op en in dit geval dus extra boosheid met bijbehorend volume. De schreeuw van opluchting is mooi als die leidt tot meer diepgang en inzicht, tot een positieve ommekeer.
Dus tip voor de toehoorder van een schreeuw: laat het maar gebeuren ook al stoort het even.
Tip voor de schreeuwer: Schreeuw, laat het daarbij en geef jezelf de kans vervolgens de opluchting te voelen. En dan: denk na en praat er over met elkaar.
december 2006