Tijd
door Dik Mook
Ik heb op mijn schoorsteen een oude klok staan. Al jaren wind ik hem niet meer op. Ik vind het getingel van het klokkenspel storend, maar ook het tikken van het uurwerk maakt me onrustig. Sommige mensen zeggen schertsend dat hij in elk geval tweemaal per dag precies gelijk staat en dat veel andere klokken nooit gelijk lopen.
Het is een aardige poging mijn angst voor de tijd in een positief kader te zetten. Ik moet bekennen dat klokken mij altijd een opgejaagd gevoel hebben gegeven, omdat ik niet kon accepteren dat de tijd mijn leven wegtikte. Deels houd ik me zelf voor de gek. Ik heb een horloge zonder secondenwijzer, waardoor de tijd niet zo letterlijk onherroepelijk lijkt weg te tikken en ik heb me door ijzeren discipline aangeleerd niet steeds overal te laat te komen, waardoor het net lijkt of ik tijd genoeg heb voor alles. Maar eigenlijk wil ik geen seconde van mijn leven missen en prop ik mijn dag in een efficiency-race vol. Maar juist zo´n hang naar (over)organisatie versterkt het gevoel te weinig tijd te hebben, want 'eigenlijk' had ik dat boek ook nog willen lezen, heb ik dat televisieprogramma niet gezien en de krant van gisteren heb ik ook al gemist?
Hoe ontsnap ik aan de tijd? Voor mij was de simpele ervaring dat tijdsbeleving zo relatief is, een doorbraak. Iedereen weet dat voor de ene persoon een uur 'eeuwig' kan duren, terwijl datzelfde uur voor een ander in een oogwenk voorbij kan zijn. Zo ervoer ik in meditatie beide gevoelens tegelijkertijd: een half uur stilzitten is oneindig lang en tegelijkertijd in een oogwenk voorbij, met als effect rust en een bewustzijn van tijdloosheid.
Het lijkt allemaal mooi opgelost zo, die tijd en onrust. Maar ik weet maar al te goed, dat hoe vaak ik ook mediteer, elke dag weer 'een strijd tegen de klok is', een strijd om tijd van leven.
april 2006