Trots
Trots 3
door Dik Mook
Als je een kind krijgt ben je daar trots op. Natuurlijk kunnen anderen, buitenstaanders, niet-ouders daar niets van begrijpen, maar je kan als trotse vader of moeder die trots wel aannemelijk maken voor die outsiders. Verhalen doen dan wonderen. Veel ouders vertellen over bijzondere handelingen of uitspraken van hun kroost. Zo schreef ik gebeurtenissen op van mijn kinderen en fotografeerde ze, om ze later aan anderen te kunnen laten lezen en zien. In een fotoalbum vind ik bijvoorbeeld een uitspraak van mijn toen 4 jarige zoon: Vredesduifjes kunnen niet vanzelf vliegen, die moet je een zetje geven . Maar ook foto s van hem waarop te zien is hoe hij zichzelf schminkt getuigen van die trots. En vol trots heb ik op het bureaublad van mijn computer mijn dochter staan die circus doet en hoog in de lucht capriolen uithaalt in een tissue. Er is een verhaal over een trotse geboorte dat het al 2000 jaar goed doet. Het is het verhaal dat elke ouder zou kunnen vertellen. Ondanks alle moeilijke omstandigheden, was de geboorte geweldig en kwamen zelfs die en die (wildvreemde wijzen) kijken; echt engelen waren het, die vrienden en familie, ze hebben ons zo goed geholpen. Mooi hoor, zo n geboorteverhaal; het is van alle eeuwen en alle generaties, altijd hetzelfde en altijd weer een bron van nieuwe creativiteit en fantasie. Een kick, een opkikker voor het leven. Dat kerstverhaal is een universeel geboorteverhaal. Daarom spelen we het ook met kinderen en met jongeren vanuit een raamvertelling die hun eigen leven herkenbaar raakt. De kern is het oeroude verhaal, de raamvertelling is elk jaar anders, zoals elke generatie, elk mens een oergeschiedenis heeft èn iets nieuws heeft te vertellen.
Geboorte kunnen we in onze taal verbinden met de start van iets nieuws, iets moois. Vooral als die start een lange voorbereidingstijd heeft gekend. De geboorte van een nieuwe wet, of van een kunstwerk. Het is een mooie uitdrukking omdat de spanning van dat nieuwe er in tot uitdrukking komt: Is het wel wat we er van verwachtten, is het wel gezond, vinden de anderen het ook wel zo mooi als wijzelf, enz. In onze derde trotsmaand op een rij presenteren we dan ook de geboorte van een tentoonstelling van een nieuwe groep, en wel op de geboortedag van Sint Nicolaas. Na de dienst op deze 5 december zondag openen de Kids van de KidsClub hun tentoonstelling met als titel 'Wij geloven in aardig zijn'.
Het zijn foto's van deze kids zelf met bijschriften van henzelf over vriendschap, ruzie en het weer goed maken, liefde voor elkaar en voor dieren en over lol maken. De feestelijke opening vond plaats in de kelder.
Trots 2
DE jongens
door Emma Diederiks
Toen we Vehlgast binnenreden, leek het zo'n dorpje te zijn met alleen maar oude mensen en keurige moestuintjes... Het speeltuintje zag er verlaten uit, maar dat verbaasde ons niets. Toen we begonnen met de interviews kwamen we er al snel achter dat er toch niet alleen maar oude mensen woonden. 's Avonds laat werden we dan ook door verbazing overvallen toen er opeens een groep jongens op motors en fietsen het dorp binnenscheurden om daar in het bushokje te gaan drinken en roken. Angstig liepen we er telkens langs om te kijken wat ze aan het doen waren, maar echt dichtbij komen durfden we toch niet. Vreemde grote jongens zijn immers eng! Gelukkig keerde de volgende ochtend de rust weder en was er geen spoor van de jongens te bekennen. Vol goede moed gingen we verder aan ons werk. De jongens helemaal vergeten, schrokken we van de deurbel. Wie zou dat nou kunnen zijn? Onze mannen deden open... er viel een stilte... DE jongens stonden voor de deur. Allemaal rampscenario's schoten door ons hoofd, terwijl onze mannen verwoedde pogingen tot een gesprek deden. En wat bleek?! Rampscenario's, onzin! Ze wilden alleen maar met ons voetballen. Ze wonnen. (uit: 'Wat was, is en wordt', het reisboek van de 12-15 jarigen)
Verslagavond zomerreizen
door Dik Mook
Op de verslagavond van de zomerreizen op 1 oktober deden we ons relaas van de twee zomerprojecten 2004.
De Roemeniëreis had als thema 'Trots' en de deelnemers van beide reizen waren terecht trots op hun reisresultaten. Iedereen kan de tentoonstelling over de Roemeniëreis digitaal zien en het bijbehorende boekje bestellen (mook@vrijburg.nl).
De 12-15 jaarreis voerde naar voormalig Oost-Duitsland. We produceerden daar een boek over 15 jaar geleden, over nu en over hoe het over 15 jaar zou kunnen zijn: 'Wat was, is en wordt'. We brachten interviews mee uit Amsterdam, interviewden de inwoners van het dorpje Vehlgast waar we in een oud dorpsschooltje verbleven en fantaseerden over heden en toekomst. Het resultaat mag er zijn: Een prachtig, geheel handgemaakt boekwerkje van 45 pagina's, tweetalig en rijk gei1lustreerd. (zie verhaal hierboven). Elke ochtend werkten we aan het boek. En op een ochtend verscheen een journalist van de Regiokrant met fototoestel en blocnote. Hij schreef een mooi artikel met foto's. Het boekje is op de boekentafel in de kerkzaal te koop a ? 10,00. Het genoemde krantenartikel ligt er in kopie bij. Veel leesplezier gewenst.
"Wij geloven in aardig zijn" was een uitspraak uit de eerste clubochtend van de 8-11 jaargroep. Wat geloven is, maken zij als goed vrijzinnige kids zelf wel uit. Rond dit thema zijn we nu een project gestart waarin we foto's maken. Uiteindelijk stellen we van onze resultaten een tentoonstelling samen van foto's en teksten. Subthema's worden: spelen en samenwerken, lol maken en goed met elkaar kunnen praten, ruzie maken en het weer goed maken, van elkaar en van dieren houden, stoer, harmonie. De tentoonstelling werd op 5 december geopend en is nog in de kelder te zien.
In het voorjaar zijn we begonnen met het project 'Jongeren en contrasten in Europa'. We bezochten allereerst Belfast waar de tegenstelling tussen protestanten en rooms-katholieken tot problemen leidt. De film die we van dit eerste onderzoek maakten was op 17 april te zien en lokte veel reacties uit. De tweede stad in Europa die we bezoeken is Berlijn. Hier zijn de tegenstellingen tussen Oost en West nog steeds voelbaar, leidt het verschil tussen de Turkse en Duitse cultuur tot botsingen en is het de vraag of de Berlijner wel trots is op zijn stad, zijn land. Oud en jong zijn welkom!