Wonderen
door Dik Mook
Ik kan me niet herinneren dat ik me als kind verbaasde over iets. Een kind accepteert alles omdat alles nieuw voor hem is. Je kan je nu eenmaal niet over alles verbazen. Maar op eens gebeurt het dan toch, dat het zich bewust wordt van dingen die verbazingwekkend zijn.
Zo kan ik mij vaag herinneren dat mijn broer, ik denk dat hij 9 was, met een loodzware microscoop speelde en steeds optilde. Mijn moeder waarschuwde dat hij heel zwaar was om zo maar op te tillen, maar hij bleef er mee experimenteren. Hij liet hem ook kleine stukjes vallen en dat maakte een mooi geluid. Ik denk dat hij zich verbaasde over het vallen, de zwaartekracht. Het was zomer en het raam stond open. Langzaam tilde hij de microscoop op de vensterbank en liet hem vervaarlijk uit het raam zweven. Vaag hoor ik mijn moeder aan komen en met ingehouden stem zeggen dat hij zijn handen weer naar binnen moet halen. Snel laat nu mijn broer het ding los. Ik kan mij het geluid van de van twee hoog vallende microscoop niet meer herinneren, maar de gil van mijn moeder nog wel. Maar vooral de schreeuwende huisbaas, beneden op straat blijft me bij. Het loodzware projectiel had hem rakelings gepasseerd. En dat was op zich al een wonder.
Ikzelf weet nog de eerste keer dat ik mij verbaasde, misschien was ik ook 9. Er vloog een vliegtuig over de stad en ik kon me niet voorstellen dat zo’n groot ding in de lucht kon blijven, met zó veel mensen er in. Ik vond het eerder een wonder dat hij bleef vliegen dan dat er een neerstortte.
Wonderen. Als volwassene kan je je juist niet meer zo goed verbazen, want er is altijd wel een verklaring voorhanden. Maar we hebben een nieuw instrument. En dat is: je verwonderen.
Het woord verbazen kom van bazelen, raaskallen of ijlen dus. Het is dus in verwarring zijn. Bij verwonderen is er eerder een actie van de toeschouwer. Je geeft aan wat je ziet een betekenis, je maakt er een wonder van. Een wonder is ook nooit een objectief gegeven; wat voor de eens een wonder is, is voor de ander normaal, gewoon verklaarbaar.
Dat is het mooie van verwonderen; je kan van alles wat je ziet en meemaakt een wonder maken. Zo krijgt je leven een heel nieuwe, mooi dimensie. Kijk maar eens goed: wat een wonderen zijn er op de wereld!
mei 2009