Mensen van de weg
door Jessa van der Vaart
De weg is een universeel symbool voor het menselijk leven. Ieder gaat zijn ‘eigen weg’. Mijn weg is niet dezelfde als jouw weg. Ieders weg is hoogstpersoonlijk en niet inwisselbaar. Aan het begin van ons leven gaan we op weg aan de hand van onze ouders of verzorgers. Als het goed is, doen zij dat op een manier die ons helpt om later zelfstandig onze eigen weg te kunnen vinden. In dat geval zijn zij de eerste mensen die ons ‘wegwijs’ maken. Een mooi woord is dat. Het betekent dat we wijsheid nodig hebben om onze weg te kunnen vinden in het leven. Niet zozeer veel kennis van zaken of feiten, maar eerder inzicht in welke wegen doodlopen en welke maken dat we tot ons recht komen.
Want de wegen waarlangs ons leven gaat lopen nogal uiteen. Sommige gebaande paden zijn makkelijk begaanbaar. Lange tijd kom je geen hobbels of obstakels tegen. Maar dan kom je plotseling op een weg die sterk stijgt en daalt. De ene keer zit je diep in de put en voel je je kleiner dan ooit. Dan weer bevind je je op een hoogtepunt waar je het gevoel hebt dat de wereld aan je voeten ligt. En soms ben je volledig de weg kwijt. Dan weet je niet of je verder moet gaan, stilstaan of teruggaan. En als de duisternis valt, staat je eigenlijk niets anders te doen dan wachten totdat het weer licht wordt. Zodat je weer zicht krijgt op de zijpaadjes die je kunt inslaan; op de mogelijkheden die je eerder niet zag. En wat een zegen als op een gegeven moment mensen je pad kruisen die je op weg helpen! Of als je iemand op je weg vindt die je reisgenoot wil zijn. Dan hoef je tenminste die koffers vol ervaringen niet langer in je eentje te dragen. Het verlicht de last onderweg als je die met iemand kunt delen.
In de bijbelse verhalen komt het begrip ‘weg’ veelvuldig voor. De wegen van de Heer onthullen zijn wezen: rechtvaardig en betrouwbaar (Deut. 32: 4). Zijn weg leidt uiteindelijk naar het land van belofte, naar
vrijheid (psalm 77: 20-21). En hij kent de wegen van de mens (psalm 139:3); hij weet hoe de mens is.
In het boek Handelingen worden de volgelingen van Jezus een aantal keren ‘mensen van de weg’ genoemd. Het is moeilijk te achterhalen wat deze aanduiding (één van de eerste die de christelijke gemeente zichzelf geeft) betekent. In ieder geval moeten de mensen die Jezus als leidsman zagen, hebben ervaren dat hij een wezenlijke weg effende.
Een weg die leidt naar de mens, zoals hij bedoeld is. De mensen die Jezus op zijn weg trof, leefden in angst en benauwdheid, door ziekte, armoede of religieuze dwang. Hij hielp ze weer op weg; liet ze tot hun recht komen. Zo maakte hij zijn volgelingen wegwijs. Door ze te laten zien wat de weg is naar leven. En daarom vertelden zij op hun beurt zijn verhaal door aan anderen. In de hoop dat er tot op de dag van vandaag mensen wijs uit worden.
Juli 2009