Wachten
door Dik Mook
Na een korte vakantie werd ik in de kelder van Vrijburg verrast door de aanwezigheid van een boot in aanbouw. Hij vulde de gehele keuken en was overduidelijk nog niet waterdicht. Automatisch schoot ik in de weerstand. “Belachelijk, wat doet een boot in de kelderkeuken! Wat zijn ze van plan!” Ik ging even lekker te keer. Er was gelukkig niemand.
Tijdens mijn vakantie voorafgaand aan deze gebeurtenis was ik in Turkije en werd daar nog eens geconfronteerd met de berg Ararat, de berg waar Noach’s ark op strandde bij het zakken van het water van de zondvloed. Ik had met mijn mede-wandelaars het verhaal van Noach opgefrist. Door te vertellen dat het een prachtig symbolisch verhaal is, liet ik mij van mijn vrijzinnigste kant zien. Ik wees op Noach’s positie als nieuwe schepper van de wereld, doordat hij keuzes moest maken: wie wel en wie niet mee konden in een nieuwe schepping na de zondvloed. Hij koos wie er een nieuwe kans zouden krijgen. Maar vooral ook de positie van de omstanders die hem voor totaal gestoord verklaarden om zo maar midden in het land een boot te gaan bouwen intrigeerde ons. En al snel discussieerden we over de parallellen met deze tijd. Over wonderlijke types die dingen maken om de wereld te redden waar ook niemand in gelooft, zoals energie opwekken in de woestijnen die genoeg is voor de hele wereld, of vredestichters tegen beter weten in. Over andere fanatiekelingen die diersoorten proberen te redden van uitsterven. Waar zouden wij van staan te kijken? Wie of wat doet ons naar ons hoofd wijzen? Welke zondvloed wast onze huidige wereld schoon?
Noach, en veel mensen die iets totaal nieuws bedenken, zeggen vaak: “Wacht maar af, je zult het wel zien”. En nu juist dat wachten is een zwak punt van ons mensen. Wacht maar tot het gaat regenen, wacht maar tot Mozes weer van de berg komt met de tien geboden, wacht maar tot we eindelijk energievrije auto’s hebben ontwikkeld. We kunnen niet wachten en doen de gekste dingen in plaats van wachten. We schelden ‘Noach’ uit, dansen om een gouden kalf en warmen onze aarde op tot een kookpunt. Wachten, het lijkt ook zo totaal niks. Je moet toch wat doen, je kunt toch niet zo maar in een hoekje gaan zitten? Het is interessant dat ook in de Bijbel zo weinig gewacht wordt; we moeten dingen doen. En natuurlijk is het een mooie gedachte dat we onrecht bestrijden, de natuur beschermen en voor het leven van zieken vechten. Maar is er ook niet een tijd van wachten? Wachten tot het water weer gezakt is en we weer een nieuwe schepping kunnen binnenstappen? Dan is wachten een zuivering, een schoonmaak van onszelf om straks er weer extra sterk tegen aan te kunnen gaan. Zo kun je de zomer zien als een zuiverend wachten tot we weer aan het werk mogen en Vrijburg mogen herstarten op zondag 5 september 2010.
En ik wacht ook nog maar even, of de boot in aanbouw, die intussen buiten naast Vrijburg op zijn kant ligt, wellicht tot iets moois en bijzonders wordt.
Juli 2010