Ontmoetingen tussen generaties
door Joost Röselaers
Het idee ontstond aan het Spui. Na een lange dag, gevuld met kennismakingsbezoeken, sprak ik in één van de cafés aan het Spui af met Arne Mosselman, een goede vriend. Ik vertelde over mijn ontmoetingen met veelal oudere gemeenteleden. Aangrijpende oorlogservaringen, dramatische persoonlijke gebeurtenissen, maar ook veel levensvreugde en dankbaarheid voor alles wat het leven geschonken heeft. Een schat aan levenservaring, waar helaas te weinig naar wordt geluisterd. Vooral door onze generatie. Wij zitten vaak vast in onze eigen kring: sociaal, maar ook aan leeftijd gebonden. Er vinden weinig ontmoetingen meer plaats tussen jong en oud. Arne en ik vroegen ons af: zou de kerk hier een rol in kunnen spelen: in het doorgeven van levensverhalen? Zou de kerk een platform kunnen vormen waar ouderen en jongeren met elkaar in gesprek komen?
Wij raakten meteen enthousiast over het idee, en aan het einde van de avond hadden we een ‘plan de campagne’ bedacht. Drie ouderen en drie jongeren aan één tafel, in ongedwongen sfeer, rustige omgeving, een goede maaltijd, en een glas wijn bij de hand. Onderwerp: het vertellen van en luisteren naar levensverhalen. Wat beweegt jou in jouw leven? Welke keuzes waren in jouw verhaal van levensbelang? Welke beslissingen staan er nog op jou te wachten in jouw levensverhaal? Vanuit het levensverhaal willen wij ook brede maatschappelijke en religieuze ontwikkelingen bespreken. Ergens in het gesprek hoop ik dat de vraag ter sprake zal komen, wat de rol van Vrijburg in ons leven is, of zou kunnen zijn.
Eenmaal thuis gekomen na de afspraak aan het Spui dacht ik dieper over dit initiatief na. Ik moest denken aan wat de theoloog G.D.J. Dingemans in zijn boek ‘De Stem van de Roepende’ vertelt over de christelijke gemeenschap. Dingemans beschrijft de christelijke gemeenschap als een echte ontmoetingsplaats. Mensen zoeken in de gemeenschap de ontmoeting met God, met het geheim van het leven, maar ook de ontmoeting met elkaar en met de diepste drijfveren van hun eigen leven. Sterker nog: de vorming van een hechte gemeenschap is een voorwaarde om de ontmoeting met God en met de diepste eigen drijfveren mogelijk te maken.
De onderlinge gemeenschap van gelovigen is, aldus Dingemans, een bindend element in de religieuze beleving. Geloofsgemeenschappen moeten daarom niet alleen tijd en energie investeren in de liturgische beleving, maar ook in het saamhorigheidsgevoel en de onderlinge band van de gemeenteleden. In Vrijburg wordt er volop gewerkt aan de onderlinge kennismaking. Door het werk van de bezoekersgroep en voorgangers, tijdens de maaltijden in de kelder, de maandelijkse lunch, bij het koffie drinken na afloop van de kerkdienst. Tijdens onze gemeentereis naar Sicilië heb ik deze onderlinge band sterk ervaren. Er was volop ruimte om uitgebreid met elkaar in gesprek te gaan over de meest uiteenlopende onderwerpen. Naast al deze activiteiten hoop ik dat het nieuwste initiatief, ontstaan aan het Spui, de onderlinge band van Vrijburgers zal versterken, ook tussen mensen van verschillende generaties.
Juni 2010