Blog 23 ‘Het verlangen geraakt te worden’- bijdrage van Marion Sanders

door Joost Röselaers

In de coronatijd heb ik het niet slecht gehad. Mijn Amsterdamse kinderen deden de boodschappen voor me. Ik mocht geen winkel in. Mijn Londense kind face-timede iedere dag en daarmee zag ik ook de vorderingen van mijn kleindochtertje. Alle drie vervullen ze de taken nog steeds trouw. Vooral de jongens waren en zijn heel beschermend voor hun moeder. Ook had ik nieuwe patronen in m’n dagindeling gestopt. Zoals vaste belafspraken, iedere dag in bad, naar de Decamerone kijken wat ik tot 1 juni heb volgehouden. Er waren toen 70 verhalen verteld vanuit de stadsschouwburg en hieven zichzelf op. Ook een nieuwe vaste zitplaats, nu voor het raam, helaas ontbrak het spionnetje, waren zo enkele van die patronen.

Maar de allerbelangrijkste kwam iedere dag rond 10.00 uur. Gauw kijken of de nieuwe “Liefde in tijden van Corona” er al was. Samen met de YouTube kerkdienst vormden ze die weken mijn houvast.

Nu sinds 1 juni alles op losse schroeven is komen de staan, voel ik me eenzaam. Patronen zijn doorbroken. Je bent de kluts kwijt met wat wel en niet mag. Wat de ander wel en niet doet. Je kent mensen beter en je kent jezelf beter. Weer op zoek naar patronen. Patronen veranderen of weer nieuwe patronen maken? N.a.v. de YouTube-dienst van Siegrid Coenrade kwam ik een beeldschoon verhaaltje tegen van Kafka en een meisje. Wat afgesloten werd met de zin:

“Alles waar je van houdt zal waarschijnlijk verloren gaan, maar uiteindelijk zal liefde altijd terugkeren in een of andere vorm. Frans Kafka”

Een nieuwe houvast heb ik alvast.

gepubliceerd op 26 juni 2020



Alle columns