Liesbeth Baars en kerken in deze eeuw

door Joep de Valk

Afscheidsspeech door Jan Sevenster, voorzitter Vrijzinnige Protestanten Amsterdam

Lieve Liesbeth,

Namens iedereen hier in Vrijburg wil ik je gaan bedanken voor alles wat je hebt gedaan. Maar dat bedanken wil ik een beetje in een context plaatsen om te kunnen benadrukken hoezeer we je willen bedanken.

Zo’n 19 jaar geleden was de wereld op het hoogtepunt van de globalisering. Grenzen waren in hoog tempo opgeheven en de hele wereld was één speelveld geworden. Iedereen dacht internationaal, was cosmopoliet en had belangrijk, en vooral veel, werk. Dankzij moderne technieken was contact hebben met elkaar en gedachten delen met elkaar steeds makkelijker geworden. Kinderen werden klaargestoomd om authentieke individuen te worden die uitblonken in muziek en sport.

Kortom, de zondag en de kerk schoten er steeds vaker bij in. En als de wereld aan je voeten ligt, en alles is nieuw en spannend, dan kunnen die oude verhalen uit dat éné, 2000 jaar oude boek, wel even wachten. En die gemeenschapszin en die zingeving die is ineens overal te vinden en nog geheel vrijblijvend ook!

Toen kwam jij voor de eerste keer Vrijburg binnen, Liesbeth. Een ingewikkelde fase voor de kerk. “Wij zijn er ook nog! en we zijn nog steeds best leuk en we doen erg ons best ook een beetje modern te zijn” Het was een moeilijke periode en die worsteling met onze relevantie kostte veel tijd en energie. Bovendien was er niet één antwoord.

Jij hebt toen vastgehouden aan je overtuiging dat het gaat om de verhalen die verteld moeten worden en om de betrokkenheid met de mensen die samen een gemeente vormen. Juist heel dichtbij en klein, niet ver weg en groot. Dat was niet altijd makkelijk en je vond ook niet altijd de steun en erkenning die je nodig had om toch goede moed te houden.

En intussen veranderde de wereld als een razende. De grenzen werden weer opgetrokken, de wereld werd in stukjes gedeeld en al die mogelijkheden om met elkaar te communiceren en te delen, die bleken ineens grimmig en vals te kunnen zijn. De waarheid was een beetje uit het zicht verdwenen en die vrijblijvende zingeving miste toch diepgang. In de chaotische opeenvolging van gebeurtenissen was, en is, het lastig om een houvast te vinden. En waar vind je nog gelijkgestemden om echt mee te praten?

Ironisch genoeg is dit voor ons als Vrijburg een goede ontwikkeling. Weg van de bedwelmende eenvormige voorspoed. Tijd om meer stil te staan bij wat er gebeurt en wat jouw plaats daarin is. En wat vind je daar eigenlijk van? Waar kan ik de grote verbanden bespreken met mensen die hier ook mee bezig zijn? Wat kan ik doen, hier en nu? Waar liggen de diepere inzichten die de rimpelingen in de samenleving en de tijd kunnen duiden?

En dat is het tweede moment dat je voor Vrijburg actief wordt. Je bent als persoon nooit echt weg geweest, altijd actief lid gebleven, overtuigd en meelevend. En dan weer de afgelopen twee jaar als lid van het predikantenteam. En nu valt jouw boodschap precies op zijn plek. We hebben die mooie verhalen nog, kijk hoe ze passen in deze tijd. En wat mooi dat er mensen zijn die er samen naar luisteren en erover willen praten. Mensen die bovendien blij zijn dat er nog een groep is waar ze bij mogen horen.

En daarvoor willen we je bedanken, Liesbeth, niet alleen voor die laatste dik 2 jaar dat je zoveel voor Vrijburg hebt kunnen doen, ondanks de afstand die je ervoor moet afleggen en ondanks het zicht dat minder wordt. Maar ook voor die eerste periode waarin jij, doortastend en zoekend, alvast gezaaid hebt wat we nu zo hard nodig hebben. En ik ben heel blij dat je er bij bent nu we oogsten. Dat heb je dubbel en dwars verdiend.

Jan Sevenster, voorzitter Vrijzinnige Protestanten Amsterdam

gepubliceerd op 28 januari 2019



Alle columns