Foto: Armando Belsoj, pexels
Vrijzinnige Miniatuur 376
Geschreven door Philipp de Vries
Voorgelezen door Gert van Drimmelen
Geluidsmontage Seth Mook
Thema: Waag ’t er op
10 februari 2026
Titel: Het waagstuk om jezelf te zijn
Het waagstuk om jezelf te zijn
“Wees gewoon jezelf”. Het klinkt zo eenvoudig, alsof het een kwestie is van een schakelaar omzetten. Maar jezelf zijn is helemaal niet gewoon. Het is een waagstuk, een sprong in onbekende diepte, een vorm van zijn die altijd ook iets blootlegt.
Onlangs werd ik toegevoegd aan een WhatsAppgroep van mijn oude eindexamenklas. Iemand vroeg: “Wie is eigenlijk Philipp?” Alsof ik al die jaren niet door dezelfde gangen had gelopen. Alsof ik nooit echt bestaan had. Ik probeerde het luchtig op te vatten, maakte een grapje, gaf er een mysterieuze draai aan. Maar de stilte die volgde was veelzeggend en raakte een oude laag: de laag van onzichtbaarheid. Want dat was ik toen. Niet uit vrije wil, maar uit noodzaak, om te overleven. Lang ziek geweest, niet uit de kast, ik zocht naar een vorm die nog niet bestond. Een fotograaf zei ooit tegen me: “Je ogen lachen niet.” Een tenniscoach zei: “Je staat krom, alsof je al oud bent.” En telkens dacht ik: Ik moet harder mijn best doen. Harder lachen. Harder rechtop staan. Harder normaal zijn.
Pas veel later, toen ik in Amsterdam kwam, gebeurde er iets anders. De stad vroeg niet om verbergen, maar nodigde uit tot tevoorschijn komen. Ze bood ruimte om te genezen, om te spelen, om mijn eigen aard en geaardheid eindelijk volledig toe te laten. Langzaam werd ik zichtbaar, niet alleen voor anderen, maar vooral voor mezelf. De denker Martin Buber schreef eens dat een mens pas werkelijk leeft wanneer hij in betrekking treedt tot zijn medemensen: Ik en Jij.
Maar om zo voor de dag te komen moet je lef hebben. Zo zichtbaar worden betekent dat iemand werkelijk naar je kan kijken. En wie gezien wordt, kan geraakt worden, verkeerd begrepen, beoordeeld, soms zelfs afgekeurd.
Toch is het precies daar, in die kwetsbare ruimte, dat het eigen leven begint. Dat je voelt: hier ben ik. Levendig, blootgesteld aan de blik van de ander, maar ook veerkrachtig. Eindelijk écht ík. Kom maar op dan!
Misschien is dat de waarheid achter de eenvoudig klinkende raad om jezelf te zijn: dat het juist geen vrijblijvende leus is, maar een oefening in moed. Dat je niet meer hoeft te verdwijnen, niet hoeft op te lossen in de achtergrond, maar zichtbaar mag zijn, werkelijk zichtbaar. En dat het echte waagstuk misschien niet is om anders of beter te worden, maar om eindelijk te durven verschijnen als jezelf.
Durf dus jezelf te zijn. Het is een prachtig-schitterend risico, maar allerminst gewoon, eenvoudig, sociaal wenselijk of behaaglijk, niet voor jezelf en niet voor de ander. Toch, nu ik veiligheid voel en in vrijheid leef, nu de randvoorwaarden kloppen, ben ik blij dat ik de sprong gewaagd heb. De greep naar een waagstuk. Het waagstuk om mezelf te zijn.
Op naar de volgende reünie dus.
gepubliceerd op 10 februari 2026