Illustratie: Ammar Masud, Google

Miniatuur 387

Geschreven door Marion Sanders
Voorgelezen door Gert van Drimmelen
Geluidsmontage Seth Mook
Thema: Raak!
28 april 2026
Titel: Door films geraakt

 

Door films geraakt

Over ‘Raak’ zegt het woordenboek: Het doel treffend.
Maar ook: Geraakt worden is grofweg een ervaring, die je direct in contact brengt met je innerlijke belevingswereld.

Dat deden mij onlangs twee films, die ik binnen een week in de bioscoop zag.
‘Sirat’ van de Spaanse regisseur Olivier Laxe en ‘Meer dan babi pangang’ van de Nederlandse regisseur Julie Ng.
De films zijn niet met elkaar te vergelijken. Of misschien toch! Op één punt. De personages kunnen niet leven in en met de doorsnee samenleving.

In de Islam is de As-Sirat de brug over de hel waarover iedere ziel moet oversteken om ‘Het Paradijs’ te bereiken. Wie goede daden verricht, mag razendsnel oversteken. Wie dat niet doet
valt in de diepte.
De muziek is de hoofdpersoon. De technotracks kunnen opzwepen tot spirituele ervaringen. Techno is een elektronische dansmuziek stijl, die in de jaren 80 in Detroit is ontstaan en meestal gemaakt met synthesizers en drumcomputers. Het heeft vaak een hypnotiserend karakter en wordt gespeeld op ondergrondse dansfeesten met lichtshows. Ze vinden vaak plaats op illegale plekken of in verlaten gebouwen.
In deze film vindt het plaats op een Marokkaanse vlakte, waar de spanningen oplopen door een conflict tussen Marokko en de rebellen in de Westelijke Sahara. Het feest wordt afgebroken door militairen. Marokko is een land dat allang in de verbeelding van hedonisten, outcasts en kunstenaars leeft. De outcasts tonen in deze film kameraadschap en solidariteit. Er trekt een groepje van 10 mensen met hun omgebouwde trucks over de zandvlakte. Zeven van hen komen in de hel terecht en 3 overleven het. Zij bereiken uiteindelijk de bergen. En sluit de film af met een rijdende trein, waarbij de daken vol zitten met vluchtelingen inclusief de drie overlevenden, op weg naar… ja, naar waar?
De muziek is er om de gebeurtenissen uit te leggen en tastbaar te maken. Deze film is een rauwe ervaring die meerdere zintuigen prikkelt. Het is een levensechte meeslepende beleving waar de grens tussen het fysieke, het spirituele en de digitale wereld wordt gezocht.

De tweede film die ik zag was ‘Meer dan babi pangang’ van Julie Ng.
Babi pangang is de naam voor een gerecht uit het Verre Oosten. Een historische naam verbonden aan de koloniale tijd, met name in Nederlands Indië / Indonesië.
Het gerecht babi pangang speelt een heel eigen rol in de Chinese gemeenschap in Nederland.
In Julie Ng haar jeugd draaide alles om het restaurant van haar ouders.
Terwijl de mensen uit haar buurt de deur platliepen voor een leuke avond, had zij te maken met pesterijen, discriminatie en racisme.
Van haar vader kreeg ze te horen dat die ‘babi pangang’, die iedere avond heel wat keren over de toonbank ging niet voor haar was, maar ‘voor de Hollanders’. Zelf eten Chinezen dat niet.
De Chinees-Indisch restaurantcultuur in Nederland is sinds 2021 opgenomen in de Inventaris Immaterieel Erfgoed in Nederland. Het kenmerkende van deze cultuur is het samengaan van drie culturen: De Indische, de Chinese en de Nederlandse cultuur. En de babi pangang staat hiervoor symbool. Het gerecht wordt gemaakt en geserveerd door de Chinezen, het wordt gegeten door de Hollanders en het heeft een Indonesische naam.
De eerste Chinese eethuizen waren begin 1900 in Rotterdam bestemd voor de Chinese havenarbeiders en er werden originele gerechten geserveerd. Na de ‘Indonesische Onafhankelijkheid’ werden Indonesische koks in dienst genomen en de menu’s uitgebreid met o.a. nasi, bami en babi pangang.
In de film is ook de vader belangrijk. Samen met haar vader reist Juli Ng naar de plek waar hij zijn jeugd in China heeft doorgebracht. Zij gaat het vervallen huis in, de vader wil niet. Zij vindt daar kleine kostbaarheden, zoals foto’s en schriftjes. En er wordt het verleden zichtbaar, wat haar vader zeer raakt. Voor Julie Ng zijn dat hele rauwe en menselijke emoties.

Zo raken ook mij beide films, die zover uit elkaar liggen. Ze tonen ieder op zich een behoefte aan overleven, ze tonen hardheid én een zachtheid; waarachtigheid.

gepubliceerd op 28 april 2026