Foto: Hans van Deursen; Graf van de duiker, Paestum (480 v. Chr.)

Vrijzinnige Miniatuur 375

Geschreven door Carolien Morée
Voorgelezen door Gert van Drimmelen
Geluidsmontage Seth Mook
Thema: Waag ’t er op
3 februari 2026
Titel: Durf in twee gedaanten

 

Durf in twee gedaanten

Langzaam klim ik de trap van de hoge glijbaan op.
En dan sta ik boven, op het plateau.
Als ik naar beneden kijk, voel ik mijn maag omhoog schieten.
5 meter lijkt veel meer dan ik dacht. Durf ik het? Eraf duiken of springen.
Met mijn vijftien jaar kan ik goed duiken, vind ik.
De geluiden van het zwembad gonzen om mij heen, maar ik hoor het niet echt. Velen durven te duiken en doen het.
Ik bén eraf gesprongen, en herinner me het vallende gevoel nog als de dag van gisteren.
Vreselijk vond ik het, alsof ik dood ging. En ik kwam hard in het water.
En ik herinner me geen triomfantelijk gevoel, dat ik het gedurfd had, het risico had genomen. Eigenlijk was het erin springen minder erg dan de afgang naar beneden te moeten klimmen.

Een andere herinnering aan durven komt boven; ik startte als leidinggevende op een afdeling, waar mijn opdracht was 1 team met allerlei disciplines uit diverse organisaties te smeden en alle wantrouwen en blokkades weg te nemen. Na een maand van gesprekken met iedereen en meelopen op alle onderdelen, maakte ik een plan. En wist zeker, dat ik supervisie nodig zou hebben. Via via kwam mij ter ore, dat de hoogste baas had gezegd, dat ik dus wel erg onzeker zou zijn; ik kon het immers niet alleen af. Het voelde als een diskwalificatie. Ik stiftte mijn lippen, deed mooie lange oorbellen in en klopte – met een bonzend hart- op zijn deur; “ik wil je even spreken. Ik hoorde dat je mij onzeker hebt genoemd.” Het ijs was gebroken, hij keek me indringend aan, en zei: “door hier zo binnen te stappen, heb je de indruk van onzekerheid helemaal weggenomen.” En kon ik mijn beweegredenen waarom supervisie mij zou ondersteunen bij mijn opdracht toelichten.

Ach, dit zijn 2 herinneringen aan ‘kleine’ keuzes uit een comfortabel leven, waarbij ik alle kansen had.

Hoe anders is het verhaal van Sadio, wat mij nog steeds raakt.
Sadio, een prachtige, sterke, 38-jarige vrouw uit Somalië, die steunt op twee krukken.
Ik hoor als het ware hoe ze haar linkerbeen moeizaam voort sleept.
Stap bíj, stap bíj, stap bíj…..
Elke dag legt ze de afstand af tussen het toilet en haar huis.
Ze ziet het niet zitten om naar de voedseldistributie te gaan, omdat mensen elkaar daar soms wegduwen of er gevechten ontstaan.
Naar de supermarkt buiten in het kamp kan ze niet, omdat de afstand te groot is. Liefdadigheid wil ze niet, ze doet zoveel mogelijk zelf.
Stap bíj, stap bíj, stap bíj…..
Al drie jaar verblijft ze op Lesbos, ze overleefde de brand in kamp Moria en wacht nu hier op de goedkeuring van haar asielaanvraag.

Sadio is geboren in Mogadishu.
Na een paar maanden krijgt ze polio, waar ze blijvende schade aan haar linkerbeen aan overhoudt. Ze woont met haar ouders, broers en zussen.
Haar vader wordt vermoord bij een ruzie aan een checkpoint.
Als haar moeder ook sterft, wordt Sadio op haar 14e wees. Haar broertje vlucht en sterft tijdens de oversteek van Turkije naar Griekenland. Haar verdriet is groot.
Ook Sadio ziet zichzelf in 2019 gedwongen om te vluchten.
Ze reist van Mogadishu naar Turkije. Ze kan niet werken. Ze krijgt geen medische hulp en verblijft illegaal in Turkije.
Langzaam groeit het besef dat ze daar weg moet.
En ze neemt zichzelf voor; Ik probeer de oversteek één keer.

Als ik in het water beland
kan ik niet zwemmen.
Als ik opgejaagd word
kan ik niet rennen.
In ben overgeleverd aan de goedheid van anderen.
Ik probeer dit één keer.
Op hoop van zegen.

In 2020 komt ze aan in Kamp Moria, vlak voordat de vuurzee in de nacht van 8 september alles in het kamp vernietigt.
Wanneer de brand uitbreekt, mag ze het kamp eerst niet verlaten. De chaos neemt toe, ze kan nergens heen.
Als de vlammen dichterbij komen, haalt een Somalische vriendin haar met een rolstoel op en rijdt haar het kamp uit.
Weer verliest Sadio alles wat ze heeft.
En opnieuw ontvangt ze een afwijzing op haar asielaanvraag, na jarenlang wachten.
Het is haar innerlijke kracht en moed die haar staande houdt.

Laten we allemaal bidden en bijdragen naar kunnen en vermogen om vrouwen,
mannen en kinderen als Sadio te ondersteunen in hun innerlijke kracht, durf en
moed om de sprong te wagen…..

gepubliceerd op 3 februari 2026