Illustratie: Claudia Albe, Unsplash
Miniatuur 384
Geschreven door Rachelle van Andel
Voorgelezen door Gert van Drimmelen
Geluidsmontage Seth Mook
Thema: Raak!
6 april 2026
Titel: Ik houd van je, maar ik kan niet bij je blijven
Ik houd van je, maar ik kan niet bij je blijven
We zitten samen in de trein. Zij, een jonge vrouw uit Jemen, onderweg om haar eigen woning in een nieuwe stad in te gaan richten. Ik, onderweg naar mijn werk. Tussen de studenten voelt ze zich geen vluchteling maar mens, vertrouwt ze me toe.
Ze vertelt over de vrijheid waar ze naar snakt. Tegen haar moeder sprak ze uit dat ze van haar houdt, maar afstand moest nemen om haar eigen weg te kunnen gaan. I love you but I cannot be with you.
Vorige week vervulde ze in het AZC een glansrol in een theaterstuk gemaakt door vluchtelingen die hun eigen ervaringen delen. Ze is een geboren verhalenverteller. Wat diepe indruk op me maakt is de scène waarbij iedereen zich aan haar vastklampt, en ze ons en zichzelf vraagt: Wie staat op voor mij? Wie zorgt er voor mij?
Haar woorden raken mij op een manier die ik totaal niet aan zag komen. 5 jaar geleden rond deze tijd raakte ik overspannen. Ik viel om in de stille week, midden in de coronatijd. Toen ik uitviel schaamde ik me. Maar op het moment zelf kon ik even helemaal niets meer. Ik moest me eerst overgeven aan mijn vermoeidheid voordat ik me weer kon hervinden. Ik was niet meer dezelfde.
In de vraag van de jonge vrouw uit Jemen vind ik herkenning. En ongelooflijke veerkracht. Dwars door verdriet, verlies en loslaten staat ze op en kiest ze voor haar eigen weg.
Hoe doe je dat, opstaan in en voor je eigen leven?
In het Paasverhaal staat Jezus op. Een opstaan dat eigenlijk niet te begrijpen valt.
Een vrouw die me diep ontroert is Maria van Magdala. Ze huilt bij het lege graf. Niet alleen om het verlies van haar geliefde leermeester, maar ook omdat ze denkt dat zijn lichaam onrecht is aangedaan. Wat hebben ze met hem gedaan? Waar is hij?
Ze herkent hem niet als hij er is. Ze denkt dat hij de tuinman is.
Tot hij haar naam zegt. Maria. En ze weet het meteen.
Voordat ze van de schrik is bekomen vertelt hij haar dat ze verder moet gaan. Houd me niet vast. Ik houd van je, maar ik kan niet bij je blijven.
Rouw en de ervaring van verlies draagt ze nog met zich mee en meteen wordt er al een appèl op haar gedaan. Hoe kan ze nu zelf opstaan in haar eigen leven?
Een dode weg veranderen in een weg die leven geeft kun je niet alleen. Daarvoor heb je de ander nodig. Het is de ander die jou bij naam noemt. Die jou ziet in je kwetsbaarheid en in je veerkracht.
De jonge vrouw uit Jemen vraagt van ons om haar bij naam te noemen nu ze in Nederland haar eigen leven opbouwt. Maria wordt opnieuw bij naam genoemd en kan zo haar eigen weg leren gaan. Ze is niet meer dezelfde.
Ook wij kunnen leren om elkaar in onze grote en kleine verhalen telkens weer bij naam te noemen.
Daar is moed voor nodig.
Hoe sta jij op, en voor wie wil jij gaan staan?
gepubliceerd op 6 april 2026