Illustratie: It Shoots Further Than He Dreams, John F. Knott

Miniatuur 386

Geschreven door Thomas Meerwijk
Voorgelezen door Gert van Drimmelen
Geluidsmontage Seth Mook
Thema: Raak!
21 april 2026
Titel: Raak!

 

‘Raak!‘
Zo stel ik mij voor dat Pete Hegseth, de Amerikaanse minister van ‘Oorlog’, achter zijn scherm zit als er weer een doel in Iran is opgeblazen. Als een tienerjongen achter zijn spelcomputer, enthousiast dat hij zijn tegenstander heeft verslagen.

‘Raak!’
zegt Benjamin Netanyahu als hij een doel in Libanon heeft geraakt, als vergelding op de raketten die Hezbollah afvuurden op Israël. Die op hun beurt weer een vergelding waren voor de dood van de Ayatollah.

Raak!
Nu ook bij ons, hier in Nederland. Deze week zijn er 2 explosieven tot ontploffing gebracht, een voor een synagoge in Rotterdam, en een voor een Joodse school in Amsterdam. Gedaan uit woede, met als doel angst en vergelding. Misschien is het speculatie, maar ik kan het niet laten om een link te leggen tussen deze gebeurtenissen.

Als jong persoon, weet ik niet zo goed wat ik met dit nieuws aan moet. Ik heb het gevoel dat ik in actie moet komen, dat ik er iets aan moet doen. Maar wat dan, hoe dan? De krachten die spelen binnen dit conflict zijn zo groot.

Dan zie ik de Nederlandse en de Europese politiek, die naar mijn mening toch weldenkend en verstandig is. Maar dan lees ik dat Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, alleen Iran aanspreekt op de ‘on-gelegitimeerde’ aanvallen op landen in de regio, maar het geweld door de VS en Israël ongenoemd laat.

Mis ik iets? Waarom spreken wij zo vaak over het internationaal recht als anderen dit schenden, maar blijven we stil als onze bondgenoten de noodzaak zien dit ook te doen? Waren wij niet de verstandige partij?
Ik zie dat de terughoudendheid van politici om zich uit te spreken tegen de aanvallen van de VS en Israël verdeeldheid creëert in onze samenleving. Veel mensen van mijn generatie zijn boos. Boos omdat ze zich, net zoals ik, machteloos voelen over wat er in de wereld gebeurt. Als antwoord voeren zij actie, om hun afgunst over dit geweld te laten horen. Maar deze acties hebben weer als gevolg dat Joodse jongeren zich nu vaak onveilig voelen op hun universiteiten. Onveilig, omdat ze hierdoor genoodzaakt worden zich steeds weer te verantwoorden en afstand te nemen van het geweld van Israël. Geweld waar zij verder niks mee te maken hebben.

Onze leiders zouden er goed aan doen consistent te zijn in het benoemen van onrecht. Hard te zijn in hun overtuigingen, en zich uit te spreken tegen oorlogsgeweld, ongeacht de agressor.

Ik wil graag afsluiten met een quote Martin Luther King Jr., die deze vicieuze cirkel van haat al zo’n 60 jaar geleden beschreef, in mijn vrije vertaling; “Haat veroorzaakt haat, geweld veroorzaakt geweld, hardheid veroorzaakt meer hardheid. We moeten de krachten van geweld tegemoet treden met de krachten van de liefde”
Dus laten we in de tussentijd niet verharden, ook al doet de wereld om ons heen dat wel.

gepubliceerd op 21 april 2026