Foto: Kampus Production
Miniatuur 385
Geschreven door Jos Dobber
Voorgelezen door Gert van Drimmelen
Geluidsmontage Seth Mook
Thema: Raak!
14 april 2026
Titel: Teach your children
Teach your children
Vanmorgen, toen ik het Crosby-Stills,-Nash-&-Young-lied Teach Your Children draaide, stonden de tranen weer in mijn ogen. Weer, want dit gebeurt me elke keer wanneer ik dit lied hoor. De tekst van dit lied is intergenerationeel. Wat hebben onze ouders aan ons doorgegeven? Wat geven wij door aan onze kinderen, en wat geven zij op hun beurt door aan hun kinderen? Maar ook andersom, wat hebben wij teruggegeven aan onze ouders en onze kinderen aan ons?
Graham Nash schreef dit lied in 1968, in 1970 bracht hij het op plaat uit. Wat ervaar ik -en vele anderen- eraan, dat dit lied me, na al die jaren, nog steeds zo aanspreekt? Vanaf het begin doet het een appèl op me: als hij zingt
“You, who are on the road
Must have a code that you can live by
And so, become yourself
Because the past is just a goodbye”
In vroegere jaren was ik zelf die ‘You’ die ‘on the road’ is, en de reis is eenvoudig te herkennen als de reis des levens. Tegenwoordig beluister ik in de ‘You’ onze kinderen en kleinkinderen. Hebben wij onze kinderen het goede meegegeven? Welke waarden, welke -al dan niet bewuste- boodschappen, denkbeelden, opvattingen en overtuigingen? In ‘Teach your children well’ hoor ik dat we onze kinderen het goede moeten voorleven, zodat zij in hun generatie een fundament hebben waarop ze kunnen voortbouwen, ‘zin’ aan de wereld kunnen geven en ontlenen, en wij hun zingeving herkennen en erkennen: hun eigen pad.
Halverwege het lied draait Nash het perspectief, het gaat van de ouders naar dat van de kinderen. In de voortdurend veranderende wereld zijn er nieuwe uitdagingen en een nieuwe kijk op oude ideeën en denkbeelden. De jongeren kunnen de ouders iets teruggeven: nieuwe dromen, zienswijzen en keuzes.
Maar wat brengt die tranen naar mijn ogen? Dat is een tekst die twee keer in het lied voorkomt. Eerst gericht aan de ouders over hun kinderen later aan de kinderen over hun ouders:
“Don’t you ever ask them why
If they told you, you would cry
So just look at them and sigh
And know they love you”
Dit fragment kan gezien worden als een verwijzing naar de eeuwige frictie tussen generaties, de moeilijkheid van het samen praten over moeilijke waarheden. Maar voor mij gaat het over iets anders, namelijk de onzegbaarheid van onze liefde voor onze kinderen, kleinkinderen, en voor onze ouders. Er zijn simpelweg geen woorden om die te beschrijven. En dat hoeft ook niet. Een blik volstaat om de liefde te voelen opvlammen en deze diep in het lijf te ervaren. Woorden zijn overbodig.
In een interview vertelde Graham Nash ooit, dat hij, kort nadat hij Teach Your Children had geschreven, een fototentoonstelling in San Francisco bezocht. Daar zag hij een foto van een tienjarig jongetje, in Central Park, een speelgoedhandgranaat in zijn hand. Daarnaast hing een foto van Alfred Krupp, de fabrikant wiens familiebedrijf gedurende de beide wereldoorlogen wapens voor het Duitse leger produceerde. Op dat moment realiseerde Nash zich de diepere betekenis van Teach Your Children. Namelijk dat het cruciaal is voor de wereld van morgen, dat ouders zich bewust zijn van de sociale gevolgen van de denk- en wereldbeelden die zij aan hun kinderen overbrengen. Op dat moment besloot hij Teach Your Children aan te vullen.
Het is mij niet duidelijk wat hij met ‘aanvullen’ bedoelt. Mogelijk verwijst hij hiermee naar de tekst die als een soort tweespraak in het lied gezongen wordt. In dat tekstdeel benadrukt Nash dat we betrokken moeten blijven bij wat er in de wereld gebeurt, zodat we uiteindelijk een wereld waarin we kunnen leven en kunnen samenleven scheppen en doorgeven.
Ook daarvan krijg ik tranen in mijn ogen.
gepubliceerd op 14 april 2026