Foto: Thomas Meerwijk; De savanne van Bolivia
Vrijzinnige Miniatuur 372
Geschreven door Thomas Meerwijk
Voorgelezen door Gert van Drimmelen
Geluidsmontage Seth Mook
Thema: Waag ’t er op
13 januari 2026
Titel: De kracht van het vragen
De kracht van het vragen
Ik heb ‘t erop gewaagd. Dat kan ik nu wel zeggen denk ik.
Laatst ben ik teruggekomen uit Bolivia, waar ik drie maanden lang heb gezeten voor mijn onderzoek over bosbranden. Bolivia is een voor velen in mijn omgeving nog een onbekend land en tot voor kort voor mij ook. Alhoewel het land een oppervlakte van ongeveer 25 keer Nederland heeft, telt het maar zo’n 13 miljoen inwoners. Grote delen van Bolivia zijn dan ook uitgestrekte savanne-vlaktes met vrij weinig tekenen van menselijk leven. Binnen die uitgestrekte vlaktes vond mijn onderzoek plaats; ik moest op zoek naar stukken bos die eigenlijk alleen door koeien, vogels en een verdwaalde slang of luiaard worden gebruikt. Doordat deze plekken zo afgelegen zijn, kon ik van tevoren niet plannen hoe ik er zou komen. Je kunt namelijk niet even met een reisbureau bellen of ze je daar naartoe kunnen brengen. Op de vraag die ik aan mijn professor stelde hoe ik dit dan het beste aan kon pakken kreeg ik de tip; “ja, dan kun je daar wel ergens een motor of een paard huren”… Zowel met paardrijden als met motorrijden heb ik geen ervaring.
Toch heb ik het erop gewaagd. Van plek naar plek moest ik reizen, steeds onzeker over hoe ik transport kon regelen en wie ik in zou kunnen huren om mij te helpen met mijn onderzoek. In de eerste weken voelde ik mij vrij onzeker. Niet als een waardeoordeel over mijzelf, ik had er best vertrouwen in dat ik dit soort dingen kon regelen, maar onzeker omdat ik niet goed wist wat ik moest verwachten. Voor mij is dit ook een inherent onderdeel van ‘het erop wagen’. Ik spring in het diepe, ik weet niet wat ik kan verwachten of wat de uitkomst gaat zijn, ondanks mijn zelfvertrouwen.
Naarmate ik langer reisde en het land beter leerde kennen kreeg ik steeds meer het vertrouwen dat het goed zou komen. En dat eigenlijk alleen door steeds dingen aan mensen te vragen. Aan een man die aan dezelfde tafel als ik zat te lunchen, of aan de oude vrouw die het hotel runde. Altijd konden ze wel helpen of kenden ze iemand die dat kon. Hoe onzeker iets ook voelt en hoezeer je het ook niet weet, er is (bijna) altijd wel iemand die je wat vaste grond in de onzekerheid kan geven. Maar daarvoor moet je wel eerst die twijfel durven uiten. En dat is moeilijk in een wereld waarin lijkt alsof iedereen het allemaal wel weet, waarin je online alleen de kant te zien krijgt waarvan mensen willen dat je die ziet. Dan waag ik het er toch liever op, en vraag aan mijn buurman of die me kan helpen.
gepubliceerd op 13 januari 2026