Foto: Hans van Deursen

Miniatuur 392

Geschreven door Carolien Morée
Voorgelezen door Sanne van Deursen
Geluidsmontage Seth Mook
Thema: Raak!
2 juni 2026
Titel: Kerk, roep met kracht op tot vrede en medemenselijkheid!

 

Kerk, roep met kracht op tot vrede en medemenselijkheid!

Vrijburg is een vrijzinnig-christelijke geloofsgemeenschap, gevormd door Remonstranten en Vrijzinnige Protestanten. Wij onderschrijven de woorden uit de Remonstrantse belijdenis van 2006: Wij geloven in God, de Eeuwige, die ondoorgrondelijke liefde is, de grond van het bestaan, die ons de weg van vrijheid en gerechtigheid wijst en ons wenkt naar een toekomst van vrede. Die toekomst van vrede is geen abstract ideaal. Ze vraagt verantwoordelijkheid, hier en nu.

Telkens worden wij in onze kerkdiensten herinnerd aan onze opdracht: zorg voor elkaar, voor onze geloofsgemeenschap én voor de wereld. In ons diaconaat en onze liturgie staan we stil bij het lijden van mensen, door ziekte, hongersnood, geweld en oorlog. Dagelijks worden we geconfronteerd met hartverscheurende beelden: mannen, vrouwen, kinderen, mensen zoals wij, die worden vernederd, vermoord, uitgehongerd, verdreven.

Ik ben geraakt door kerkelijk leiders die oproepen geweld en oorlogen te stoppen, te luisteren naar elkaar en het gesprek aan te gaan, om vrede te stichten. En nee, dat is geen politiek. Dat is staan voor mijn, voor ons geloof.
Waarom schreeuwen we het niet van de daken, waarom laten we onze stem zo weinig horen. En blijven we -te- stil bij onverschilligheid, onrecht, oorlog en geweld.
G.J. Heering (1879-1955), vooraanstaand remonstrants predikant en hoogleraar aan het Remonstrants Seminarium, wilde de kerk stimuleren tot grotere maatschappelijke verantwoordelijkheid. Daarbinnen past dat hij in 1924 een van de oprichters werd van Kerk en Vrede, de pacifistische kerkelijke vredesbeweging. De woorden, die Heering in 1921 schreef, raken voor mij de kern van mijn geloof: “Het christendom heeft twee onlosmakelijke zijden: een persoonlijk-verinnerlijkende en een wereldhervormende. Waar één van beide zijden afsterft, is het met zijn kracht en toekomst gedaan.”

Recent in april 2026 spraken de katholieke en de protestantse kerken zich uit tegen de strafbaarstelling van illegaliteit.
Ik pleit ervoor dat geloofsgemeenschappen zoals Vrijburg zich veel vaker uitspreken, vanuit onze verantwoordelijkheid om voortdurend te bouwen aan een toekomst van vrede.
En ik pleit ervoor het bestuur van Vrijburg opdracht te geven zich krachtig uit te spreken bij geconstateerd onrecht en geweld in de stad, in Nederland en in de wereld, en op te komen voor hen die onrecht en geweld wordt aangedaan.
Ik voel me daarin gesteund door het gedicht van Babs Gons, schrijver, dichter en spoken word artiest en sinds 2023 Dichter der Nederlanden:

Handen in onze rug

We dromen er allemaal van
dat er anderen voor ons opstaan
wanneer we het nodig hebben
dat er anderen voor ons opkomen
in onze naam zullen strijden
als wij het niet meer alleen aankunnen
niet sterk genoeg zijn.
We dromen er allemaal van
dat ze aan onze zijde verschijnen
we handen in onze rug voelen
op die momenten dat we
onder vuur liggen
dat we ons gedragen weten
als we zelf de kracht niet meer bezitten
als we geen stem meer hebben
in onze strijd om net zo mens te mogen zijn
als andere mensen.
We hopen dat
als de stilte weer neerdaalt
in de straten
in onze harten en polsen
nadat de laatste slag is weggestorven
de laatste schreeuw
het laatste verweer
de verhalen worden verzameld
om naverteld te worden.
Het zijn deze stenen
die ons eraan herinneren
dat we nooit achterover mogen leunen
nooit weg mogen kijken
wanneer we nodig zijn
en we geroepen worden.
Verzet heeft altijd zin
ook als het licht gedoofd is
ook als de stilte hels is.
Als je goed luistert hoor je
hier een lofzang
een eerbetoon
een ode
aan eenieder
die opstond
het werk neerlegde
de straat op ging
de stem liet gelden
om te staan
voor elkaar.
We dromen er allemaal van
handen in onze rug te voelen
op die momenten dat we
het nodig hebben
ons gedragen weten.

gepubliceerd op 2 juni 2026