Foto: Joan de Roos
Miniatuur 399
Geschreven door Joan de Roos
Voorgelezen door Gert van Drimmelen
Geluidsmontage Seth Mook
Thema: Vrijheid en verdraagzaamheid
29 september 2026
Titel: Maria
Maria
Mijn ouders woonden vlak na de oorlog in huis bij een ouder Rooms Katholiek echtpaar. Er was geen eigen woning beschikbaar in die tijd.
Het was een gigantisch huis met een orangerie en een garage die vroeger de stal was geweest van een boerderij. Een paradijs voor ons kinderen.
Op onze verdieping stond op een tafeltje een Mariabeeld. Mijn oudere broers speelden met haar door haar bij het middel te pakken en dan te roepen: “Hup Maria, hup Maria”.
Toen mijn broers naar school waren en mijn moeder naar de WC ging, dacht ook ik dat spelletje wel te kunnen doen. Maar ik was nog maar 4 jaar en klein. Ik kwam tot haar voeten. Over mijn hoofd heen vloog Maria op de grond… in stukken.
Paniek in de Roomse tent. Mevrouw en haar dienstmeisjes erbij, pastoor opgetrommeld, mijn vader op de hoogte gesteld. Die heeft nog stad en land op de Veluwe afgestruind om net zo’n beeld te vinden. De meneer van de mevrouw vond het een stuk minder erg en was verdraagzamer en toen is er verder niets van gekomen. Want waar vind je op de Veluwe tenslotte een Mariabeeld? Alleen werd ik in het dorp de Beeldenstormer genoemd.
Toen wij als broers tiener waren, zijn we op vakantie in Maastricht geweest met onze ouders. Met één van mijn broers zijn we toen in een Rooms-Katholieke kerk die in afbraak was, het hoofd van een Mariabeeld gaan loswrikken en namen het mee. Dat heeft nog de krant (NB de achterkant van Vrij Nederland) gehaald, want er werd nog meer uit die kerk gestolen.
Na al die jaren heb ik toch de idee dat ik Maria iets schuldig ben en haar recht moet doen.
En zo is geschied. Ik ben door een oecumenische dienst (waar ook Vrijburg aan mee deed) in de Oud Katholieke Kerk beland. Ook deed ik mee aan de wekelijkse repetitie van The Anglican Singers daar. Ik ben er een tijdje in actie geweest als lector en in het koortje. Ook doe ik nu en dan mee aan de zaterdagmiddagopening voor mensen die willen kijken en evt. bidden en een kaarsje opsteken.
Daar wordt gretig gebruik van gemaakt.
Er staat een prachtig Mariabeeld uit de 17e eeuw, waar je die kaarsen bij op kan steken.
Eén maal per jaar wordt rond 15 augustus het “Ontslapen van de Heilige Maagd” herdacht. “Maria Hemelvaart” mag het niet worden genoemd daar. Er zijn heel wat Marialiederen in hun liedbundel. Maar er zijn ook in onze protestantse Liederenbundel Marialiederen.
Alleen al de Lofzang van Maria (Magnificat) verdient het vaker te worden gezongen, net als in Anglicaanse vespers.
Ik zou graag willen dat Vrijburg de vrijheid nam ook meer aandacht aan Maria te besteden. In het kamertje waar dominees zich omkleden en voorbereiden op de dienst heeft ook eens een afbeelding van Maria gestaan. Het hoeft ook weer niet zo gek als in Polen, waar een reuze-Mariabeeld van 55 meter is opgericht, het grootste in Europa. Maar een klein beeldje bij de kaarsen in Vrijburg? Wij zij toch vrijzinnig, vrij en verdraagzaam? In de protestantse Nassaukerk in de Staatsliedenbuurt hebben ze dat ook gedaan.
Er is veel voor te zeggen ook in protestantse kerken meer aandacht aan Maria te geven, en niet alleen met Kerst in de talrijke verhalen waarin zij voorkomt.
Zo hoop ik nu Maria wat meer recht te hebben gedaan dan in mijn jeugd.
gepubliceerd op 29 september 2026